Weekly Dream #3 (6-11-2019)

Mijn eerste ervaring voor de klas.

Hoe een glimlach je dag kan maken. Maandag had ik zo’n moment. Ik gaf schaakles op een school voor speciaal middelbaar onderwijs. Kinderen met een rugzakje, een flink rugzakje zelfs, was mij verteld.

Nu heb ik een hekel aan dat woord. Je plakt kinderen of volwassenen meteen een etiquette op. ‘Oh, jij schaakt? Dan moet je wel slim zijn en goed in wiskunde’, is een kreet die ik de afgelopen jaren veel heb gehoord. Misschien helpt intelligentie en wiskundig inzicht om de top te halen met schaken, maar je hebt het zeker niet nodig om plezier aan het spelletje te beleven en te profiteren van de positieve eigenschappen die je kan ontwikkelen via het schaken. Een van de dingen die ik met ChessDreams wil bewijzen is dat schaken voor iedereen is, ook voor kinderen met een rugzakje.

Terug naar maandag. Ik had een jongen in de groep, die nog niet kon schaken en ook niet praatte. Ik heb niet doorgevraagd, maar hij schijnt nooit te praten. Maar luisteren kon hij wel! Na een korte uitleg gingen we het spelletje doen wie met de pionnen als eerste de overkant kon halen. Met veel plezier ging de groep, inclusief de gymleerkracht, aan de slag. Ook ‘mijn’ jongen die niet praatte verzette de ene pion na de andere. En hij deed het goed! Toen ik hem liet zien dat hij zo kon doorlopen met een pion en daarom ging winnen, verscheen een glimlach op zijn gezicht. We hadden contact! Aan het eind van de les namen we zelfs afscheid met een high five. De taal van het schaakspel is er een die we allemaal spreken.